خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هیچ می گوئی مرا دلداده ای دیوانه بودبا خیالم آشنا وز خویشتن بیگانه بود
۲
هیچ می گوئی که نزد شمع رخسارم شبینیم جانی سوخته بال و پری پروانه بود
۳
هیچ میآید بخاطر مرا ترا ای آفتابکز فروغت پرتوی در روزن اینخانه بود
۴
هیچ میآید بخاطر شاه خوبانرا که شببا گدا خفته بیک بالین و یک کاشانه بود
صفحهٔ ۱ از ۲