خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاهدی مستانه آمد زاهدی مستور شدروزنخ کم زن که بر لوح این قضا مسطور شد
۲
خود پرستی دم زد از هستی و این چون و چراسطوت برق تجلی زد، بر او مقهور شد
۳
قصه ابلیس و آدم، نقل جم یا اهرمنرمزی از افسانه ما و توئی مشهور شد
۴
تافت چون مصباح ذات حق زمشکوه صفاتقلب انسان از همه اعیان ز جاج نور شد
صفحهٔ ۱ از ۳