خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترکیم سحرگاهان، در بستر خواب آمدبا زلف پریش آمد، با حال خراب آمد
۲
با طره شوریده با زلف پریشیدهبا لعل لب میگون با جام شراب آمد
۳
چون دید که رنجورم بیچاره و مخمورماز اهل و وطن دورم، از راه نواب آمد
۴
آشفته و مستانه چون مردم دیوانهبا ساغر و پیمانه با ناز و عتاب آمد
صفحهٔ ۱ از ۲