خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد مه خورداد که در غم نتوان بودماهی است که بی باده در غم نتوان بود
۲
فصلی است که بی جام لبالب نتوان زیستماهیست که بی رطل دمادم نتوان بود
۳
از قسم خود افزون مطلب، قول حکیم استاین نکته که بر خویش مقدم نتوان بود
۴
آدم بحقیقت لقب مردم راد استبی رادی و بیمردمی آدم نتوان بود
صفحهٔ ۱ از ۲