خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر خیز که خاست باد شبگیرموذن بمناره گفت تکبیر
۲
تو نیز چو باد و چون موذنگر باده خوری بنوش شبگیر
۳
سرخی شفق سپیدی صبحخونی است که ریخته است در شیر
۴
مهتاب و هوای صبحدم بینآمیخته شیر با تبا شیر
صفحهٔ ۱ از ۲