خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای آفت جان و فتنه هوشوی سرو روان و چشمه نوش
۲
آن پسته چرا دهان ببسته استوان غنچه چرا نشسته خاموش
۳
برخیز و برو بیا و بنشینبستان و بده بگو و بنیوش
۴
گیسوت فتاده تا بزانوزلفت زده حلقه بر بنا گوش
صفحهٔ ۱ از ۳