خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بتی شیرین لب اما ترشروی و تند خو دارمنگاری بدقمار و تلخگوی و جنگجو دارم
۲
همه اسب جفا تا زد، همه نرد دغل بازدبخوی زشت مینازد که من روی نکو دارم
۳
ز جورش با رخی شادان دلی دارم زغم پژمانکه گریه با لب خندان چو مینا در گلو دارم
۴
گهی غنج و دلال آرد، گهی رنج و ملال آردگهی خونم حلال آرد چو باوی گفتگو دارم
صفحهٔ ۱ از ۲