خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایکاش که چون موی ابر روی تو افتمچون پیچ و شکن در خم گیسوی تو افتم
۲
تو باده خوری، مست به پهلوی من افتیمن باده خورم، مست به پهلوی تو افتم
۳
گاهی تو از اینسوی بدانسوی من افتیگاهی من از این سوی بدان سوی تو افتم
۴
آهوی تو بیدام شود رام بیک جاممن شیر شوم در پی آهوی تو افتم
صفحهٔ ۱ از ۲