خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چندانکه زیم با دل آسوده زیم منبی فکرت و اندیشه بیهوده زیم من
۲
ای راحت جان و دل من زود بیاورآن باده آسوده که آسوده زیم من
۳
چون راد خدا باده بمن داده، نشایددر رنج و غم از بوده و نابوده زیم من
۴
فرسایدم اندیشه و انده، بمگوئیدز اندیشه و اندوه که فرسوده زیم من
صفحهٔ ۱ از ۳