خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در کفت دارم، دلی خارش بکن رارش بکنتا توانی روز و شب پیوسته آزارش بکن
۲
نزد من چون جان شیرین گرچه می باشد عزیزدر نظر ای خسرو شکر لبان خارش بکن
۳
گر لبی آب از لبت خواهد که آب زندگیستاز تعلل های بیحد، تشنه و زارش بکن
۴
چون ستمگش بندگان نزد ستمگر خواجه گانخسته و بشکسته و بی قدر و مقدارش بکن
صفحهٔ ۱ از ۴