خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن بگوی که شیرین لب و شکردهنیمشو خموش که شمع و چراغ انجمنی
۲
مرو ز بر که چو جان دربری حریفانرابخواب ناز مشو، چونکه چشم بخت منی
۳
بپاس خاطر یاران و دوستان، سر زلفبهم مزن که دل عالمی بهم بزنی
۴
ز چهره پرده میکفن بتا برای خداکه پرده ها بدری چون تو پرده برفکنی
صفحهٔ ۱ از ۲