خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو با لب نمکین از چه قند گفتاریبگو یکی زنمک، قند چون همی باری
۲
تو شکرین لب و شیرین سخن، هزار افسوسکه تندخوی و ترش روی و تلخ گفتاری
۳
تو ماه روی و سمن بوی و مشک مو، صد حیفکه جنگجوی و جفا خوی و مردم آزاری
۴
شنیده ام ز کسان سرو میوه میناردتو سرو قد ز چه رو میوه نیشکرداری
صفحهٔ ۱ از ۲