خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۸ - مخمس در تضمین قصیدهٔ منوچهری
مدایح
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایدون که جهان تیره تر از پر غراب استوقت من از اندوه وز تیمار خراب است
۲
چشم من از اندیشه این رنج پر آب است«کامد شب و از خواب مرا رنج و عذاب است
۳
ایدوست بیار آنچه مرا داروی خواب است»
۴
هشدار که چون صورت دیوار نباشینقشی عبث از پرده پندار نباشی
صفحهٔ ۱ از ۹