خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از هر که گلبن بینند روی جان راپنهان کجا توان کرد خورشید آسمانرا
۲
اعیان ثابته هست اسمای حضرت حقدیدم همه مسماست کردم عیان عیان را
۳
روحی دمید در تن گفت او نفخته فیهچون چشم جان گشادیم دیدم آن دهانرا
۴
خورشید روی خود را آن ماه مینمایدهمچون هلال می بین آن طاق ابروانرا
صفحهٔ ۱ از ۳