خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر من از عشق جگر خوار بنالم چه عجبیا ز جور و ستم یار بنالم چه عجب
۲
بهوای گل رخسار تو ای سرو بلندگر چو بلبل بچمن زار بنالم چه عجب
۳
جگرم خون شد و از دیده برویم افتادگر بجان از دل بیمار بنالم چه عجب
۴
در خم زلف سیه کار تو چون دربندمزار چون مرغ شب تار بنالم چه عجب
صفحهٔ ۱ از ۲