خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم آئینه آن دلستان استکه او را آینه دایم عیان است
۲
خود است آئینه خود در حقیقتدل و جان و تنم هر سه نهان است
۳
نفخت فیه من روحی بیان کردمثل بشنو همان لب در دهان است
۴
حدیث کنت کنزا را فرو خوانبدان سو شو عیان گنج روان است
صفحهٔ ۱ از ۲