خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در عدم پیوست اظهار وجودآنکه از غیب هویت در شهود
۲
نیستی آئینه هستی بودخیر وشر از بنده یکدیگر نمود
۳
اعتبارات تعین نسبت استگو مرکب میشود از فضل جود
۴
هست آن شه در صلواة دائمونپیش طاق ابروی خود در سجود
صفحهٔ ۱ از ۲