خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماه روی تو مرا نور بصر میگرددحسن آن یار هم افزون ز نظر میگردد
۲
بهوای لب و دندان تو ای جوهر جاناشکم از دیده دل نور بصر میگردد
۳
تا حدیث لبت ایماه گرفتم بزبانکام وجانم همه پر شهد و شکر می گردد
۴
دل دیوانه ما ذره صفت بی سروپاپیش خورشید رخش زیرو زبر میگردد
صفحهٔ ۱ از ۲