خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل دیوانه از اندوه جانان غم مخوروصل خواهی دید زود از درد هجران غم مخور
۲
خوش به سودای دو چشم آهوی سرگشته‌ایبا صبا میگرد در کوه و بیابان غم مخور
۳
ماه روی یار میخواهی چو بلبل بیقرارنعره زن مستانه در صحن گلستان غم مخور
۴
چشم چون خواهی بروی ماه تابان برگشایهمچو ابراز گریه خونبار گریان غم مخور
صفحهٔ ۱ از ۲