خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما نگردیم ز سودای پریرویان بسنکند دل ز تمنای رخ جانان بس
۲
بلبل روح مرا در چمن باغ جنانروی او نسترن و خط خوش ریحان بس
۳
عندلیب سحری گریه کنان میگویدکه دلم را بسحرگاه گل خندان بس
۴
تا به بیند همه اسماء و صفات خود راپیش دیدار خداوند دل انسان بس
صفحهٔ ۱ از ۱