خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که جویای کریم آمد کرم می بایدشدر ره رزق خدا از سر قدم می بایدش
۲
هر که قانع شد بدرد عشق جانان همچو ماترک سوداهای فکر بیش وکم می بایدش
۳
تا سواد الوجه فی الدارین او باشد درستاز سر زلف سیاه خود علم می بایدش
۴
بهر یاقوت لب دلجوی جان بخش حبیبقوت جان از آه و اشک و درد و غم می بایدش
صفحهٔ ۱ از ۲