خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگریز از بلا بجوی خلاصحق چه فرمود لات حین مناص
۲
هرکه راگشت عشق مردم خواربکشد خویش را به پای قصاص
۳
به پرند عاقبت به گلشن وصلجمله مرغان روح او اقصاص
۴
رحمت کردکار چون عام استعام را رحمتی است خاص الخاص
صفحهٔ ۱ از ۲