خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح چون شعله خورشید برآورد شعاعگشت روشن که جهان است رخت را اقطاع
۲
زاهد و عابد و صوفی بلبت مست شدندباده خوردند و نگشتند کسی را مناع
۳
لمن الملک تو گفتی و زخود نشنودیجز تو گر بود ز ملک تو چنان کرد وداع
۴
کوهیا ناله مکن بر سرهر سنگ چو کبککوه را هست ز افغان تو بسیار صداع
صفحهٔ ۱ از ۱