خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برآمد آفتاب روی آن ماهشب تاریک روشن شد سحرگاه
۲
بزلف و روی خود آن مه شب و روزنه تنها عشق بازد گاه و بیگاه
۳
شبی در بزم بودم پیش ترسابت و زنار می گفتند الله
۴
نظر کردم بتا قولی و فعلیهمی گفتند از دلهای آگاه
صفحهٔ ۱ از ۲