خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش عشق بتان هر دو جهان را سوختهشمع روی یار پیدا و نهان را سوخته
۲
عکس رخسارش نه تنها سوخته گل در چمنیاد آن رو هر سحر گه بلبلان را سوخته
۳
وه چه سر است اینکه شوق وصل حی لایموتدر بهشت عدن دیدم مردمانرا سوخته
۴
وصف شیرینی آن لب هر که دارد در دهانشد یقینم اینکه او کام و زبانرا سوخته
صفحهٔ ۱ از ۲