خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز حد نه فلک تا گاه و ماهیدهد بر هست واجب گواهی
۲
نظر در ظاهر و باطن چو کردیمظهور اوست در سر الهی
۳
توئی آن شه که گلخن تا برادوشصباحش آفتاب صبحگاهی
۴
جمال خویش را بنموده گفتیبه بین ما را دگر از ما چه خواهی
صفحهٔ ۱ از ۳