خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۲۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هست گردانید ما را از جهان نیستیکرد منزل مرغ جان در آشیان نیستی
۲
خانه تن را که قصر پادشاه روح شدخاک راهی یافتم در آستان نیستی
۳
اعتبارات یقین در نیستی مطلق استهستی واجب در آید در نهان نیستی
۴
چون مرادت لا بود از گفتن لاریب فیهگل شکفت از شاخ لا در بوستان نیستی
صفحهٔ ۱ از ۲