خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مشکل دل گفتم اززلفت یقین حل گشته استبا سر زلفت حدیث اومطول گشته است
۲
دروجود جوهر فرد اشتباهی داشتماز دهانت پیش من اکنون مدلل گشته است
۳
چشمت ار دارد مژگان لشکر افراسیابهم دل من از دلیری رستم یل گشته است
۴
ای بت شکر لب شیرین سخن کز هجر توانگبین در کامم از تلخی چو حنظل گشته است
صفحهٔ ۱ از ۲