خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتمش از غم توجانم خستگفت طرفی ز عشق رویم بست
۲
گفتمش بردی ازکفم دل ودینگفت تقدیر شد ز روز الست
۳
گفتمش چون کند به چشم تودلگفت باید حذر نمود از مست
۴
گفتمش چیست نرخ یک بوستگفت هر چیز در دوعالم هست
صفحهٔ ۱ از ۳