خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز من بخت سیه برگشته چون برگشته مژگانتدلم آشفته تر گردیده از زلف پریشانت
۲
الا ای شوخ سنگین دل سلامت جان برم مشکلاز این شمشیر ابرویت وز آن پیکان مژگانت
۳
کنارم پر در و مرجان شداز بس گشته ام گریانز مهر روی چون ماهت به عشق لعل خندانت
۴
دلم پیوسته می موید به بختم فتنه می جویدبه یادموی مشکینت زهجر چشم فتانت
صفحهٔ ۱ از ۳