خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رشک می آیدم ز پیرهنتکه زندبوسه هر زمان به تنت
۲
مده از پیرهن به تن آزارنکنم چاک دل چو پیرهنت
۳
می درد پیرهن ز غنچه صبادیده بی پرده تاگل بدنت
۴
مرغ دل را کنی ز دانه خالبسته دام زلف پر شکنت
صفحهٔ ۱ از ۳