خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوردی که گشتی چنین ارغوان رخبگوتا کنیم ارغوانی از آن رخ
۲
چو قد و رخت سرو ومه بود بودیگر این را چنین زلف و آنرا چنان رخ
۳
شفق لاله گون گشته از عکس رویتمگر دوش کردی سوی آسمان رخ
۴
شود باغ خرم تر از نوبهارانبه باغ ار گشانی به فصل خزان رخ
صفحهٔ ۱ از ۲