خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهدا کم کن بلنداقبال را تکفیر و ردنام او راحرز کن چون قل هوالله احد
۲
با گلی ومی اگر گوئی که ما دل بسته ایمتوچرا دل بسته ای بر کبر وتزویر وحسد
۳
گر خدا جوئی کندکس چه به کعبه چه به دیرنیست جز موئی تفاوت مر صنم را با صمد
۴
چون تو را بینم که بر گردن بودتحت الحنکیادم آید آیه فی جید حبل من مسد
صفحهٔ ۱ از ۳