خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درخواب بسی آن پری آزارمرا کردبخت بد من آه که بیدار مرا کرد
۲
گفتم که دلم هست بسی طالب دیداربنمود رخ وصورت دیوار مرا کرد
۳
آسیمه سر ازچهره چون نار مرا ساختآشفته دل از طره طرار مرا کرد
۴
دین و دل وهوش وخرد از دست مرا برداز یک نگه آسوده زهر چار مرا کرد
صفحهٔ ۱ از ۳