خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا طلعت مه چو روی توباشدکجا نکهت گل چوبوی توباشد
۲
نه کان بدخشان چو لعل تو داردنه خورشیدرخشان چوروی توباشد
۳
چو دیدم که زلف تو شد همچو چوگانهمی خواهدم دل که گوی تو باشد
۴
زند فاخته برسر سروکو کوهم او در پی و جستجوی توباشد
صفحهٔ ۱ از ۲