خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کس نظر بررخ جانان نکندکه زدل ترک سر و جان نکند
۲
با دلم آنچه کند مژه تونیشتر با رگ شریان نکند
۳
آنچه روی تو کند با تن منماه تابنده به کتان نکند
۴
آنچه با من سر و زلف تو نمودبا مریضی شب هجران نکند
صفحهٔ ۱ از ۲