خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بسکه درزلفت دل من ذکر یا رب میکندخواب خلقی راحرام از دیده هر شب می کند
۲
چون رخت بینم به زلفت میشوم گریان بلیبارش آید مه چو جا در برج عقرب می کند
۳
می سزدزلف تورا خواند اگر کس لف و نشرزآنکه خود را گه مشوش گه مرتب می کند
۴
دل پر ازخون گرددم از درد وحسرت چون انارهرکه پیشم وصفی از آن سیب غبغب می کند
صفحهٔ ۱ از ۲