خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر از نقطه موهوم نشان خواهدبودبه گمانم رسد آن تنگ دهان خواهدبود
۲
رفت دل در بر دلدار و شداسوده زغمآری آن کو رسد آنجا به امان خواهد بود
۳
تاکند سرو قدی جا به کنارم شب وروزدامنم جوی و در او اشک روان خواهد بود
۴
باغبان زود به رویم درگلشن بگشاکه چو بر هم بزنی مژه خزان خواهدبود
صفحهٔ ۱ از ۳