خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جای من وتوزهدا کی به بهشت می شودخاک من وتو عاقبت کوزه وخشت می شود
۲
قهر خدا ولطف اوهست که جلوه میکندآن بهتودورخ این به من باغ بهشت می شود
۳
گر بخوریم ما وتو باده ز یک قدح به توآتش خرمن و به من شبنم کشت می شود
۴
ورنه دو طفل از چه رو از پدری و مادریخوب یکی شود یکی همچو تو زشت می شود
صفحهٔ ۱ از ۲