خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای باعث ایجاد جهان احمد محمودای گشته جهان وآنچه در او بهر تو موجود
۲
لعل تو روانبخش تر از عیسی مریمزلف تو زره سازتر از حضرت داود
۳
پیش که برم حاجت وآرم به کجا رویگردم اگر از درگه تو رانده ومردود
۴
همچون دگران بود وصال تو نصیبممی بود مرا نیز اگر طالع مسعود
صفحهٔ ۱ از ۲