خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای گیسوی تو واللیل ای رویت آیه نوراز وصف روی و مویت ما را بدار معذور
۲
ما را چه حد که گوییم وصفی ز روی مویتکی از سیه شناسد رنگ سفید را کور
۳
گویندحور و کوثر اندر بهشت باشددارم تو، ندارم حاجت به کوثر و حور
۴
ما گر تو را نبینیم نقصان ز دیده ما استماییم همچو خفاش تو آفتاب پرنور
صفحهٔ ۱ از ۳