خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سیاووش است گردیده زره پوشویا زلف است بردوش سیاووش
۲
تعالی الله از آن زلف وبناگوشکه بردند از دلم صبر از سرم هوش
۳
نمی باشد اگر ضحاک از چیستدو مار از زلف دارد بر سر دوش
۴
شد از آندم که دیدم روی او راغم گیتی مرا از دل فراموش
صفحهٔ ۱ از ۲