خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برده ای رونق زمشک تر ز زلفنرخ را بشکستی از عنبر زلف
۲
داده ای یک شهر را مستی ز چشمکرده ای یک خلق راکافر ززلف
۳
آبرو بردی زسیسنبر زخطرنگ وبوبردی ز مشک تر ز زلف
۴
نسبتی با روی نیکوی توداشتداشت گر مه بالش وبستر ز زلف
صفحهٔ ۱ از ۳