خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دامن آن ماهم ار افتد به کفآفتاب بختم آید در شرف
۲
گر خدا زلف تو را ثعبان نمودشد به من هم امر از او خدلاتخف
۳
سروی از قد لیک سرو سیم ساقماهی از رخ لیک ماه بی کلف
۴
زیر تیغت افکنم از سر سپرپیش تیرت آورم ازجان هدف
صفحهٔ ۱ از ۳