خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندیده روی دلبر را شدم از جان و دل عاشقبلی عاشق چنین گردد اگر باشد کسی لایق
۲
ز هر جانب که آن خورشید تابد آیمش حربابه هر صورت که گرددجلوه گر گردم بدو عاشق
۳
اگر در کسوت لیلی در آید می شوم مجنونوگر بر هیئت عذرا برآید گردمش وامق
۴
به حسن ودلبری دیگر چو آن ماه پری پیکرنه دیده نه ببیند کس چه از سابق چه در لاحق
صفحهٔ ۱ از ۳