خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا به جز غم وحسرت ز عشق یار چه حاصلبه غیر حیرت و غفلت به روزگار چه حاصل
۲
تو رابه نشئه هستی به غیر مرگ چه صرفهبود ز باده و مستی به جز خمار چه حاصل
۳
گرفتم این که سپردم به دست لاله رخان دلسوای خون دل و چشم اشکبار چه حاصل
۴
در این دیار ندیدیم دلبری که برد دلدگر توقف ما اندر این دیار چه حاصل
صفحهٔ ۱ از ۲