خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من از فراق توتاچندسوزم وسازمبکن به وصل خود آخر دمی سرافرازم
۲
گهی چوباد صبا گر به سوی من گذرینثار پای تو راجای زر سراندازم
۳
مرا به بزم حضور توره دهندکجامگر که باد به گوشت رساندآوازم
۴
کجا وصال توروزی شود مرا که به هجرچوپرشکسته کبوتر به چنگ شهبازم
صفحهٔ ۱ از ۳