خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک یار وفادار دراین شهر ندیدیموز گلشن این دهر به جز خار نچیدیم
۲
از سفره این بزم به جز زهر نخوردیموز ساغر این عیش به جز غم نچشیدیم
۳
دل کندزما یار ودل از یار نکندیمبرید زما مهر وازاوما نبردیم
۴
هرکس که ستم کرد به ما ناله نکردیمدیدیم بدو پرده کس را ندردیدیم
صفحهٔ ۱ از ۲