خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آگه نیی که بیتو شب و روز چون کنیمدل را کنیم خون وز چشمان برون کنیم
۲
جور وجفا هر آنچه توافزون کنی به ماما با توطور مهر ووفا را فزون کنیم
۳
دیوانه راست جای به زنجیر زلف توزنجیر گشته به که خیال جنون کنیم
۴
گفتی کنیم صبر وسکون در فراق توطاقت دگر نمانده که صبر و سکون کنیم
صفحهٔ ۱ از ۲