خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی نشدخبر از حال ما که ما چونیمخبرشدند همین قدر را که دلخونیم
۲
ز شور شکر شیرین لبی چوفرهادیمز عشق طلعت لیلی رخی چومجنونیم
۳
اگر چه زرد رخانیم از غم دلداربه صدرمیکده بنگر که چهر گلگونیم
۴
ز شورعشق ندانیم پای را از سربه حکمت ار چه معلم تر از فلاطونیم
صفحهٔ ۱ از ۳